4 نیاز عاطفی اساسی کودکان که برای ورود به بزرگسالی برای آنها لازم است! (قسمت اول)

یکی از دغدغه های مادران عزیز، رشد سالم کودک دلبندشان از لحاظ جسمانی و روانشناختی است تا بر پایه آن بتوانند در بزرگسالی فردی مؤثر و قوی باشند. به طور مسلم می دانیم که بهترین هدیه ی تربیتی مادر به کودک، آماده سازی او برای مواجه شدن با نوسانات زندگی بزرگسالی است.

اما سؤال این است که چه توانایی هایی در کودکمان رشد دهیم تا به این هدف دست یابیم؟

میا پرینگل (1975) با جمع بندی نظریه روانشناختی، چهار نیاز را شناسایی کرد که برآورده شدن آنها می تواند بزرگسالی سالم و مؤثری را در فرد ایجاد کند.

در این نوشتار به آنها اشاره خواهد شد:

1ـ محبت و امنیت: قدر مسلم تمام مادران نسبت به کودکشان محبت مادران داشته و فرزندشان را دوست دارند. آیا ذهنیت کودک هم همین گونه برداشت می کند؟

اگر چه مادران بر اساس حس مادری خود به کودکشان مهرورزی کرده و آنها را دوست دارند، اما برخی مادران به علت مشکلات بین فردی با همسر و یا مشکلات روحی (مثل اختلال افسردگی_ اضطراب) گاهی اوقات در برخورد با کودک حس ناامنی را منتقل می کنند، چرا که خود در وضعیت روحی ناامنی به سر می برند. اگر چه کودکان از ابتدای تولد و نوزادی فاقد قدرت استدلال هستند، اما از طریق هیجانات خود، نسبت به محیط اطراف آگاهی کسب می کنند. بنابراین نوزاد از هنگام تولد، لحظاتی که مادر پذیرای او نیست را به عنوان ناامنی درک کرده و دچار آشفتگی می شود.

در اولین سال زندگی کودک، دریافت حس امنیت که از تعامل با مادر ایجاد می شود، بستر مناسب و زیربنای اصلی مراحل بعدی رشد کودک خواهد بود.

در واقع کودکانی که در این سن، احساس امنیت کسب نکنند، در حدود یک سال و دو ماه به بعد که کم کم کودک برای کشف دنیای اطراف خود لازم است از مادر جدا شده و به کاوش بپردازد، واکنش چسبندگی نشان داده و به محض جدا شدن مادر، واکنش اضطرابی نشان می دهد. این وضعیت، حاکی از دلبستگی ناایمن در کودک است و اثرات مخرب آن در تمام زندگی آینده کودک تأثیرگذار است.

برخی از والدین، ممکن است در مسیر رشدی کودک، با این تفکر که برای تربیت کودکشان باید از تنبیه و تشویق بهره برد، گاهی دوست داشتن خود را ابزاری برای انجام فعالیت کودک می کنند و به عبارتی، دوست داشتن شان مشروط به رفتار کودک خواهد بود. این مدل برخورد نیز آثار مخربی بر رشد روانی کودک گذاشته و او را مضطرب می نماید. شاید دیده باشید، برخی کودکان به محض نادیده گرفته شدن از سوی والدین، با حالتی مضطرب از مادر یا پدر خود سؤال می کنند ” منو دوست داری؟”. این کودکان در واقع، دارای ذهنیت دوست داشته شدن مشروط بوده و همیشه نگران از دست دادن محبت مادر یا پدر هستند.

خود را جای کودکتان بگذارید، این ذهنیت مشروط چه وضعیتی در روان تان ایجاد می کند؟

توصیه: همیشه عشق و دوست داشتن خود را به کودکتان ابراز کنید و اگر در مورد یک رفتارش عصبانی هستید یا قصد تنبیه دارید، ابتدا بر دوست داشتن او تأکید کرده و سپس در ادامه بگویید: این رفتار شما غلط است و باید اصلاح شود و بابت این رفتار فلان محرومیت (تنبیه) انجام خواهدشد.

در قسمت دوم به دومین نیاز کودک خواهیم پرداخت.

دیدگاهتان را بنویسید